Parafia rzymsko - katolicka
p.w. ŚWIĘTEJ BARBARY
w Tarnobrzegu

RÓŻE RÓŻAŃCOWE – w parafii od 1989 roku

Moderator: Ks. AUGUSTYN ŁYKO
Spotkania raz w miesiącu: I NIEDZIELA MIESIĄCA GODZ. 17:00
Ilość osób: 18 Róż Różańcowych w tym Szkolne Koło Różańcowe

Koła Żywego Różańca są jedną z najliczniejszych organizacji przykościelnych. Ta forma modlitwy istnieje prawie w każdej parafii, a w Polsce liczy ponad 1,1 mln członków. W naszej parafii do tej modlitewnej wspólnoty przynależy ok. 280 osób, w różnym wieku i z różnym wykształceniem. Od czasu kiedy papież Jan Paweł II w liście apostolskim zatytułowanym „Rosarium Virginis Mariae” wprowadził nową część różańca - tajemnice światła, cały różaniec liczy 20 tajemnic będących wielkim streszczeniem całej Ewangelii.

„Róże Różańcowe” są zorganizowaną wspólnotą osób, które modlą się codziennie na różańcu. Każda "Żywa Róża" składa się z 20 osób, a każda z nich odmawia codziennie przynajmniej jedną tajemnicę różańca, która zostaje jej powierzona do rozważania i odmawiania przy "zmianie tajemnic". Przydział tajemnic polega na tym, by każdego dnia przez całą Różę odmówione zostały wszystkie tajemnice, w sumie dwadzieścia. Istotną rzeczą jest również to, by wszyscy członkowie Róży modlili się w tej samej intencji, która jest zmieniana co miesiąc. U nas dla dwu nowo utworzonych Róż Różańcowych stałą intencją przewodnią jest modlitwa za swoje dzieci.

W naszej parafialnej wspólnocie pierwsze Róże Różańcowe powstały wraz z parafią czyli w 1989 roku. Stworzyły je osoby, które wcześniej należały do Róż w parafii oo. Dominikanów, a na prośbę proboszcza, ks. prał Stanisława Bara, stworzyły nowe koła różańcowe zapraszając do nich nowe osoby. Najstarsze Róże to: Róża MB Częstochowskiej, Różą MB Wspomożenia Wiernych, Róża Niepokalanego Poczęcia NMP, Róża MB Wniebowziętej, Róża MB Królowej Polski, Róża MB Bolesnej oraz Róża św. Teresy. Poprzez kolejne lata z okazji różnych parafialnych wydarzeń takich jak np. misje parafialne, powstawały następne Róże zarówno żeńskie, jak i dwie męskie oraz mieszane. Ostatnie Róże Różańcowe: św. Jana Pawła II, św. Faustyny, św. Rity i św. o Pio powstały dzięki inicjatywie nowego opiekuna parafialnych kół różańcowych – ks. Augustyna Łyko, pełniącego równocześnie posługę diecezjalnego Moderatora Róż Różańcowych. Cieszy fakt, że dwie pierwsze z tych Róż, utworzone w 2017 roku, stały się swoistym darem naszej parafii ofiarowanym Maryi w okazji Jubileuszu 100- lecia Objawień w Fatimie. Obecnie w naszej parafii są następujące Róże Różańcowe:

  1. MB Niepokalanej
  2. MB Częstochowskiej
  3. MB Wniebowziętej
  4. MB Wspomożenia Wiernych
  5. MB Bolesnej
  6. Św. Teresy
  7. MB Różańcowej
  8. MB Fatimskiej
  9. MB Królowej Pokoju
  10. Św. Józefa
  11. Św. Barbary
  12. Bł. Anieli Salawy
  13. Św. Maksymiliana
  14. Św. Faustyny – rodziców za dzieci
  15. Św. Jana Pawła II – rodziców za dzieci
  16. Św. Michała Arch. – młodzieżowa
  17. Św. Rity
  18. Św. O. Pio – w trakcje tworzenia
Odpowiedzialność za właściwe funkcjonowanie poszczególnych Róż ponoszą zelatorzy, którzy starają się o to, by 20 osób codziennie odmawiało przydzieloną tajemnicę, tworząc nieprzerwany "żywy różaniec". Zelatorzy uświadamiają członkom kół różańcowych, że zaniechanie modlitwy jest zaniedbaniem wielkiego dobra, którego w jakimś stopniu pozbawione zostaje całe koło. Ponadto zelatorzy wraz z członkami Róż aktywnie uczestnicząc w życiu parafii organizują spotkania z okazji jubileuszy, imienin, rocznic, dbają o kapliczki, ozdabiają figury będące w pobliżu ich miejsca zamieszkania, spotykają się na wspólnej Eucharystii sprawowanej w intencji ich Róży, prowadzą w świątyni modlitwę różańcową w wyznaczonych dniach. Członkowie Róż nie zapominają też o zmarłych członkach zamawiając w ich intencji Msze święte i czynnie uczestnicząc w ich pogrzebie. Rok modlitwy i pracy kończą spotkaniem opłatkowym i agapą.

O tym, że Różaniec wciąż jest modlitwą żywą i młodą świadczy to, że te modlitwę podejmują coraz to nowe zastępy ludzi starszych, młodych i dzieci. Zwłaszcza młodzi, którzy chętnie podejmują tę modlitwę, odnajdują w niej głębię i możliwość zatrzymania się na chwilę refleksji. Może dlatego ta modlitwa jest tak bardzo kochana, ponieważ rozważane w niej tajemnice z życia Jezusa i Maryi obrazują życie każdego z nas.

Aktualność modlitwy różańcowej nie słabnie, stąd zachęcamy nowe osoby, a wręcz całe rodziny, do włączenia się w ten wspaniały apostolat. Kontakt w kancelarii lub bezpośrednio z Ks. Augustynem - tel. 605 152 224


HISTORIA ŻYWEGO RÓŻAŃCA

Aby lepiej zrozumieć specyfikę tej wspólnoty należy w parunastu zdaniach sięgnąć do historii powstania tej grupy modlitewnej.

Od pierwszych wieków chrześcijaństwa odczuwano potrzebę zwracania się o wstawiennictwo Najświętszej Maryi Panny. Dlatego w XII w. utrwalił się w Kościele zwyczaj odmawiania pozdrowienia, którym w scenie zwiastowania Anioł przywitał Maryję. Z czasem dodano do nich słowa wypowiedziane przez św. Elżbietę w czasie nawiedzenia. Obecna forma Zdrowaś Maryjo ostatecznie ukształtowała się w XV w. Zatwierdził ją Pius V w 1566 r. Z czasem do modlitwy Ojcze nasz zaczęto dodawać Zdrowaś Maryjo. I tak te dwie modlitwy dały początek różańcowi.

Za prekursora Różańca świętego uważa się św. Dominika, któremu objawiła się Matka Najświętsza i nakazała rozpowszechnianie tej modlitwy na całym świecie. Tak wiec Różaniec, który miał nieco inną formę niż obecnie, stał się dla św. Dominika skuteczną bronią w walce z herezją albingensów. Tradycja głosi, że to właśnie w czasie jednej z jego wypraw, w trakcie której zwalczał tę herezję, zrodziła się modlitwa różańcowa. Pomimo postów i modlitw posługa św. Dominika nie przynosiła owoców. Wówczas ukazała mu się Matka Boża i poleciła Dominikowi, by nie tylko głosił kazania, lecz by połączył je z odmawianiem tzw. Psałterza Maryi, czyli 150 „Zdrowaś Maryjo” i 15 „Ojcze nasz”. Od tej pory św. Dominik przeplatał swe nauki modlitwą różańcową, w której rozważał wraz ze słuchaczami treści zawarte w głoszonych naukach.

Nazwa Różaniec wywodzi się ze średniowiecza. W ówczesnej mentalności świat stworzony traktowano jako księgę o Panu Bogu, a w przyrodzie dopatrywano się rzeczywistości duchowych. Szczególną rolę pełniły kwiaty, symbolizowały one różne cechy. Często też ofiarowywano kwiaty Bogu i ukochanym osobom. Modlitwy traktowane były jako duchowe kwiaty. I dlatego odmawianie różańca porównywano z dawaniem Matce Bożej róż. Stąd modlitwę tę nazwano wieńcem z róż, czyli różańcem. Znaczącą rolę w kształtowaniu modlitwy różańcowej odegrał w XIV wieku kartuz Enrico di Kalkar, który podzielił 150 Zdrowaś Maryjo na 15 „dziesiątek”, dodając do każdej z nich Ojcze nasz.

Obecną formę Różańca utrwalił w XV wieku dominikanin o. Alan de Rupe (1428-1475). Propagując różaniec nadał mu nowe znaczenie duchowe. Założył pierwsze bractwa różańcowe, które odmawiając różaniec łączyły go z medytacją tajemnic ewangelicznych.

Mimo, że rozmowa z Bogiem polegająca na powtarzaniu modlitw i medytacji znana już była przed chrześcijaństwem, to różaniec dopiero w Kościele katolickim przybrał formę oryginalną i stał się powszechną własnością jego wyznawców. Różaniec jest obecnie najpopularniejszą modlitwą wiernych Kościoła katolickiego. Spopularyzowali tę modlitwę Święci Pańscy, gdyż była ona ich ulubioną modlitwą i nie rozstawali się z nią nigdy. Najbardziej do rozpowszechnienia tej modlitwy przyczynili się sami papieże. Zachęcając wiernych do odmawiania, ustanawiając nabożeństwa różańcowe w miesiącu październiku i święta różańcowe. Wreszcie do spopularyzowania tej modlitwy przyczyniły się bardzo objawienia Maryi w których pojawiła się z różańcem w ręku, polecając usilnie odmawianie tej modlitwy. Tak było w Lourdes, w Fatimie, w Pompejach koło Neapolu a także objawieniach w Akita, Kanadzie, Meksyku, na Filipinach, w Gietrzwałdzie i wielu innych miejscach gdzie Maryja wzywała do modlitwy różańcowej. Nim uformował się sposób odmawiania różańca w obecnej formie, znany był tzw. „Wieczny Różaniec”. Został on założony w Bolonii w 1635 r. przez o. Tymoteusza Ricci. Obliczył on, że rok ma 8760 godzin. Wierni na ochotnika zgłaszali się, wyznaczając sobie godzinę dnia czy też nocy raz w roku. Raz w roku odmówić różaniec to nie taka znowu wielka ofiara. Zgłosiło się bardzo wielu chętnych. W drodze losowania wybierano dzień i godzinę. Na przykład, papież Urban VIII wylosował dla siebie godzinę 11 w nocy 22 maja 1643 roku.

„Żywy Różaniec” (określany również jako Róże Różańcowe, Koło Żywego Różańca) założyła Sługa Boża Paulina Maria Jaricot, w Lyonie w 1826 roku. Zatwierdził go papież Grzegorz XVI w 1832 roku. Do spopularyzowania tej wyjątkowo pięknej modlitwy swój wkład włożyły bractwa różańcowe. Miały one w Polsce wielkie znaczenie. W księgach bractw różańcowych historycy zapisali imiona królów polskich: Zygmunta Starego, Zygmunta II Augusta, Stefana Batorego, Władysława IV, Jana III Sobieskiego i Stanisława Leszczyńskiego. Są pośród nich też znani wodzowie i hetmani np. Stefan Czarniecki, Stanisław Żółkiewski, Karol Chodkiewicz, Tadeusz Kościuszko, Kazimierz Pułaski.

(tekst uaktualniono – kwiecień 2020)

POWRÓT